Tekst: PLVerdier * 11 november 2008 *

Een avond met IL Divo

Wat zal ik zeggen .. Ik zit hier achter mijn laptop met de herinneringen van mijn leven. Ik heb geen idee waar ik moet beginnen en mijn hart gaat weer sneller kloppen als ik terug denk aan de magische avond in Barcelona. Maar ik heb een report beloofd, dus zal ik eens bij het begin beginnen.

Woensdag 22 oktober ..
Ik ontvang een e-mail van Sony Nederland met daarin vermeld ‘Zou je aub zo snel mogelijk contact met ons willen opnemen?’ Als je zo’n e-mail ontvangt, met de wetenschap dat er wedstrijden aan de gang zijn omtrent IL Divo word je wel heel nieuwsgierig! Maar dat hoef ik jullie waarschijnlijk niet uit te leggen, toch? Uiteindelijk kreeg ik ze te pakken en vroeg een aardige dame mij of ik voor Sony Nederland als reporter naar de CD presentatie van IL Divo naar Barcelona wilde gaan. Ik zei dat ik daar even over na moest denken……. GRAPJE!!! Ik stuiterde de hele kamer door terwijl ik de dame van Sony nog steeds aan de telefoon had. Als iemand dat had opgenomen had ik ZEKER ‘Funniest Home Video’ gewonnen!

De volgende nacht heb ik bijna niet kunnen slapen. Er ging van alles door mijn hoofd heen.
Misschien was het niet waar. Misschien haalde iemand een grap met me uit of misschien had Sony wel de verkeerde persoon wel gebeld…
Die vrijdag moest ik voor mijn werk naar Dallas (ik ben stewardess) en ik zou zondag weer terug komen. Je hebt werkelijk geen idee hoe ik dat weekend ben doorgekomen.
Hebben ze me al gebeld met de rest van de informatie? Of hebben ze misschien een e-mail gestuurd? Ik geloof dat ik elk uur weer in de hotel lobby stond om mijn e-mail te checken. Zelfs voor het ontbijt van half 7 stond ik alweer achter de pc van het hotel.

Toen ik terug kwam uit Dallas realiseerde ik me dat er nog een ‘probleem’ was.. de jurk.. de schoenen.. de sieraden.. make-up.. het haar.. Je kunt je voorstellen dat ik me ineens heel gestrest voelde, en daar bovenop had ik nog een jetlag ook! Maar uiteindelijk was het helemaal waard!
Toen ik eindelijk mijn jurk had uitgezocht, kreeg ik weer allerlei scenario’s in m’n hoofd ‘ben ik niet overdressed met deze jurk?’ ik zag mezelf overdressed in een volle kamer staan met mensen die allemaal een camera bij zich hadden. Voor de zekerheid heb ik dus 2 jurken meegenomen.

In de e-mail stond ‘De rest van de groep zal om 11:00 uur op de luchthaven zijn’. De groep?
Ik had begrepen dat ik met nog een andere fan zou gaan en met iemand van Sony. Wat bedoelden ze met ‘de groep’? Gelukkig kende ik de andere fan en hadden we met elkaar afgesproken om iets eerder op de luchthaven te zijn voordat we de anderen zouden ontmoeten. We hadden nooit gedacht dat wij (als simpele zielen) zouden reizen met ‘belangrijke’ personen van de Nederlandse pers. Vertegenwoordigers voor de televisie, radio, krant, bladen waren dus ‘de rest van de groep’ Ik dacht altijd dat mensen van de pers arrogante en gemene mensen waren, maar deze mensen waren zo aardig en gezellig. Ik heb gewoon een hele leuke tijd met ze gehad!

Eenmaal in Barcelona voelde het zo onwerkelijk. Voor mij was het net een sprookje. Ik kon me gewoon nog steeds niet voorstellen dat ik één van de gelukkige was die bij de CD presentatie van IL Divo in Barcelona mocht zijn. Maar daar stond ik toch echt, voor het Art Museum waar het allemaal zou gaan gebeuren!

We hadden met de rest van de groep om half 8 bij de hotelbar afgesproken, zodat we gezamenlijk naar het museum konden lopen. De tijd is nog nooit zooooooooooo langzaam voorbij gegaan.
Ondertussen waren wij (de ander fan en ik) naar het museum gegaan, hebben we daar wat gedronken en zijn we weer terug gelopen naar het hotel om ons om te kleden. Voor het eerst in mijn leven was ik binnen 0.2 seconden omgekleed.. althans zo voelde het.Toen we met de groep aan de hotelbar een drankje bestelden, was mijn eerste nachtmerrie al verdwenen. Ik was niet overdressed, mijn gouden jurk paste prima bij datgene wat de andere dames aanhadden.

Moment van de waarheid …
We liepen gezamenlijk naar het museum, en wat bleek.. we moesten over de rode loper!
Wij! Hallo! Rode lopers zijn voor beroemdheden! Niet voor mij! Ik was dus best even zenuwachtig, maar ik moet zeggen, ik kan er ook wel aan wennen denk ik hoor!

Eenmaal binnen ontmoetten we Karen en enkele fans van andere landen. Karen vertelde ons dat we allemaal aan dezelfde tafel zouden zitten. Ik hing mijn jas op en begon een beetje om me heen te kijken. Er waren al heel veel mensen aanwezig en wij baanden ons er een weg doorheen om bij de tafel setting te komen. Ondertussen kwamen ze langs met heerlijke drankjes en hapjes.
We zagen dat we op tafel 28 geplaatst waren. We zagen ook tafels voor ‘Carlos Marin Gasten’ en ‘Spaanse winnaars’, ‘Simon Cowell’ (!) wat is het dan stoer om ook jouw naam op diezelfde lijst te zien.

Plotseling stootte Marilina (een Italiaanse fan) me aan, ik draaide me om en zag David (mijn favoriet!)
Zo langs me heen lopen! Met achter hem Carlos en meteen daarachter Seb! Ik heb Urs niet gezien, dus ik denk dat hij voor David uit liep. Maar ze waren dus echt daar!! Ik vond het allemaal zo spannend, en dan verwachtten ze nog van me dat ik eerst ga eten! Zelfs nu het ge-catered was door EL Bulli!! Blijkbaar moesten we nu achter de heren aan lopen de andere zaal in. Deze zaal zag er sprookjesachtig uit! Op de tafels gigantisch grote kandelaars en op de tafels gestrooide rozenblaadjes. Het menu was gedrukt op een zwarte kaart met gouden letters. Het zag er net zo uit als de uitnodiging. Ik heb er één meegenomen. Tja hij lag op m’n bord, dus ga ik er van uit dat je het mee mocht nemen!

Het eten.. wat zal ik eens zeggen.. ik was op IL Divo aan het wachten..Ik was te zenuwachtig om aan eten te denken.. Hetgeen wat ik wel heb onthouden was de ‘Cod fish millefeulle with tomato and truffle’ en(heel verrassend!) de ‘Chocolate mousse with Toffee and caramelized orange cream’.
Ik weet het, ik zou me eigenlijk dood moeten schamen dat ik me niet veel kan herinneren van het eten dat wij van EL Bulli voorgeschoteld hebben gekregen, maar hey.. ik ben nou eenmaal een grote fan!

In mijn ooghoeken zag ik een groepje fotografen staan en het was duidelijk dat er iets stond te gebeuren. Eindelijk, de lichten gingen uit en een man van Sony introduceerde ons Simon Cowell. Toen de heer Cowell aan zijn speech begon, zat ik te denken: 'Dit is de man die IL Divo bij elkaar heeft gebracht.. als hij dat niet gedaan had.. was er geen IL Divo, en was ik nu niet het verhaal aan het schrijven over de avond van mijn leven.'

Het optreden …
Als platinum lid van de website http://www.ildivo.com had ik al een paar van de nieuwe nummers gezien en ik hoopte ook van harte dat ze deze zouden gaan zingen vanavond en ik moet zeggen: WAUW! De laatste keer dat ik ze live gezien heb was anderhalf jaar geleden in Rotterdam. Daarna hadden ze absoluut de tijd nodig om bij te komen en een nieuwe CD en DVD te maken. Maar één ding is zeker, wat hebben deze mannen een stemmen! Kippevel toen ze begonnen met zingen. Toen ze mijn favorieten (althans tot nu toe) ‘Adagio’ en ‘The Power of Love’ zongen leek het wel of hun stemmen beter waren geworden dan dat ze al waren. Het mooiste vind ik als David en Carlos tegen elkaar op zingen zeg maar, GEWELDIG! En volgens mij vinden ze het nog leuk ook, om zo tegen elkaar op te zingen!

‘Amazing Grace’ klonk geweldig! Ik heb ook het gevoel dat de stem van Seb ongelooflijk aan het groeien is. ‘Halleluja’ kon ook niet op, en wat moet ik dan nog zeggen over ‘The Winner Takes it All’. Ik hoorde iemand zeggen ‘Blijf van de nummers van ABBA af ’ maar ik vond het prima klinken hoor. En had ik al gezegd hoe geweldig de heren er uit zagen?? Als een grote fan kan ik zeggen dat ik niet kan wachten dat ik de nieuwe CD en DVD kan kopen.

De meeting …
Ik kon niet geloven wat ik hoorde toen Karen zei ‘3 minuten meiden, dan gaan we ze ontmoeten!’ Sony Nederland had gezegd dat we geen meet & greet moesten verwachten of iets dergelijks. Ik was allang blij dat we erbij mochten zijn, laat staan een meet & greet! Ze nam ons mee naar een hoek van de zaal en na een paar minuten (wat voelde als UREN!) kwamen ze door een gordijn. Ze waren zo dichtbij!!! Ik weet het, het zijn ook gewoon mensen dus waarom reageer ik zo idioot, maar ik kon bijna niet ademen. Wat nu? Wat moet ik zeggen?

Eerst werden er een paar foto’s gemaakt met een paar groepen, en toen was het onze beurt.
Ik begon bij David, stelde me voor en bedankte hem voor de nieuwe CD. Eigenlijk heb ik dit bij allemaal gedaan, ik had echt geen idee van wat ik tegen ze moest zeggen. Ze horen al zoveel dingen van fans, en dat ik gek op ze ben weten ze al, anders was ik daar niet.
Wat ik het leukste vond van deze ontmoeting was toch wel het gevoel dat ze het leuk vonden om te doen. Ik bedoel.. als ster zijnde ontmoet je zoveel fans dat ik me best kan voorstellen dat je denkt ‘Oh nee, niet nog een keer!’ Maar op de een of andere manier lijkt het toch of ze het leuk vinden om te doen. Ik had in ieder geval niet het gevoel dat ze dachten ‘Oh nee he, weer een fan!’ als je begrijpt wat ik bedoel.

Uiteindelijk komt er een eind aan elk sprookje en stond ik weer buiten het Art museum, alleen dit keer in het donker. Toen ik terug was in het hotel heb ik niet direct kunnen slapen. Ik draaide het filmpje van de avond in mijn hoofd af, en bedacht me wat ik had moeten zeggen, anders had kunnen doen etc. etc. Uiteindelijk zag ik de klok nog 1 keer om een uurtje of 5 terwijl ik dacht: 'Dit sprookje is over.. maar ik was erbij!'

Bedankt…
Ik zou graag Lijne, John, David en in het bijzonder Karen willen bedanken voor deze geweldige avond. De dames en heren van tafel 28. Wilma, Alexander en Robert voor een geweldige tijd in Barcelona! Mijn vriendinnen Gea, Janny, Giana, Inge en Anny dat jullie zo enthousiast voor me waren. Ook wil ik mijn moeder bedanken voor het helpen uitzoeken van mijn jurk, schoenen en alle andere dingetjes.

Het verslag is in het engels geplaatst op de officiële website van IL Divo:  http://ildivo.com/news/news.php?uid=173